Overmatige spanning in de rugspieren veroorzaakt veel ongemak en pijn. Osteochondrose, die verstoring van de structuur van de wervels en tussenwervelschijven veroorzaakt, leidt tot ernstige beknelling van zenuwuiteinden. Vaak gaat de pathologie gepaard met een verslechtering van de bloedcirculatie, wat verstoringen in de voeding van de hersenen en inwendige organen veroorzaakt.
Osteochondrose – wat is het?
Osteochondrose is een recidiverende ziekte die in een chronische vorm voorkomt en gepaard gaat met vernietiging van de wervels en tussenwervelschijven. Hun weefsels zijn verstoord, wat een afname van hun elasticiteit veroorzaakt met een daaropvolgende vormverandering. Er is een geleidelijke afname van de tussenwervelruimte. Dit veroorzaakt een verlies aan stabiliteit van de wervelkolom in gebieden waar pathologie zich ontwikkelt.
Processen van pathologische weefselvernietiging vinden plaats tegen de achtergrond van beknelde zenuwuiteinden die gericht zijn vanuit het gebied waar het ruggenmerg zich bevindt. Hierdoor staan de rugspieren voortdurend onder spanning. In een dergelijke situatie klagen patiënten over pijn in de rug en andere symptomen.
Op basis van de eigenaardigheden van de lokalisatie van spinale structuren die werden beïnvloed door degeneratieve veranderingen, worden cervicale, thoracale en lumbosacrale varianten van het pathologische proces onderscheiden. Het belangrijkste teken van de ontwikkeling van osteochondrose is pijn, waarvan de intensiteit en ernst gewoonlijk toenemen tijdens fysieke activiteit.
Er is ook stijfheid in bewegingen. Bovendien wordt het klinische beeld gekenmerkt door de aanwezigheid van tekenen van het werveltype - hoofdpijn, veranderingen in de bloeddruk, verslechtering van de visuele functie, gehoor, enzovoort.
Ontwikkelingsmechanisme
De ontwikkeling van osteochondrose is te wijten aan het feit dat de nucleus pulposus zijn hydrofiele eigenschappen begint te verliezen. Deze semi-vloeibare structuur bevat bindweefselvezels en chondroïtine, een gelatineuze substantie. Tijdens de ontwikkeling van het menselijk lichaam en zijn groei vinden actief processen van reductie van het vaatbed in de tussenwervelschijven plaats. Voedingsstoffen worden diffuus aangevoerd, wat zich uit in spontane stabilisatie van de concentratie. Deze eigenschap veroorzaakt problemen bij het volledige herstel van kraakbeen dat schade heeft opgelopen of overmatige druk op de wervelkolom heeft uitgeoefend.
Pathologische afwijkingen worden duidelijker als gevolg van verstoringen in de hormonale niveaus en de menselijke voeding. Kraakbeenweefsel begint een tekort aan voedingsstoffen te ervaren die nodig zijn voor de normale ontwikkeling ervan. Daarom manifesteren stoornissen zich in de vorm van:
- verminderde sterkte en elasticiteit;
- veranderingen in consistentieparameters en configuratie-eigenschappen.
Tegen de achtergrond van het afvlakken van de tussenwervelschijven vormen zich radiale scheuren in de vezelringen. Als gevolg hiervan wordt de tussenwervelafstand kleiner en beginnen de facetgewrichten te verschuiven. In de loop van de tijd bedekken pathologische veranderingen bindweefsels die verband houden met vezelige ringen en ligamenten.
Naarmate het weefsel afbreekt, produceert het immuunsysteem immunoglobulinen in grotere hoeveelheden. Dit veroorzaakt de ontwikkeling van het proces van aseptische ontsteking en er ontstaat zwelling in het gebied waar de facetgewrichten zich bevinden. Ze verspreiden zich ook naar nabijgelegen zachte weefsels.
Door het uitrekken van de gewrichtskapsels verliezen de tussenwervelschijven hun vermogen om de wervels te fixeren. Een dergelijke instabiliteit in de positie van de wervelkolomstructuur verhoogt het risico op het beknellen van zenuwwortels of het samenknijpen van bloedvaten. Dit kenmerk is bijvoorbeeld kenmerkend voor cervicale osteochondrose, die gepaard gaat met intense verbale symptomen.
Redenen voor de ontwikkeling van de ziekte
De toestand van de tussenwervelschijven kan verslechteren als de tonus van de skeletspieren in de wervelkolom afneemt. Als gevolg van irrationeel en asymmetrisch spierwerk kan, wanneer een niet-fysiologische lichaamshouding gedurende lange tijd wordt gehandhaafd, vernietiging van kraakbeenweefsel optreden. Deze overtreding vindt plaats als gevolg van het dragen van zware tassen op dezelfde schouder, met behulp van zachte matrassen en hoge kussens.
Het proces van vernietiging van tussenwervelschijven wordt versneld door de werking van een aantal negatieve factoren van externe en interne aard. Deze omvatten:
- stoornissen in het functioneren van het endocriene mechanisme en metabolische stoornissen;
- pathologieën van infectieuze aard, inclusief chronische;
- schade aan de wervelkolom in de vorm van compressiefracturen, kneuzingen;
- regelmatige en langdurige onderkoeling van het lichaam;
- ziekten van het systemische en degeneratieve-dystrofische type - jicht, psoriatica, reumatoïde artritis, osteoporose, osteoartritis;
- roken en alcoholmisbruik, wat de conditie van het vasculaire systeem verstoort, de bloedcirculatie schaadt en een gebrek aan voedingsstoffen in het kraakbeen veroorzaakt;
- onvoldoende fysieke ontwikkeling, houdingsproblemen, platvoeten - deze defecten verhogen de belasting van de wervelkolom, omdat de schokabsorptie onvoldoende zal zijn;
- zwaarlijvigheid;
- genetische aanleg;
- blootstelling aan regelmatige stress.
Symptomen
Het belangrijkste klinische symptoom van osteochondrose van welke lokalisatie dan ook (cervicaal, thoracaal of lumbosacraal) is pijn. In geval van terugval is de pijn doordringend en straalt deze uit naar nabijgelegen delen van het lichaam. Zelfs bij een lichte beweging wordt het intenser. Dit dwingt de patiënt een geforceerde houding aan het lichaam te geven om ongemak en pijn te minimaliseren:
- bij cervicale osteochondrose verdient het de voorkeur om niet slechts één hoofd te draaien, maar het hele lichaam;
- wanneer de borstvorm van de ziekte aanwezig is, is het voor de patiënt moeilijk om diep adem te halen, en daarom probeert hij, om acute pijn op de borst te voorkomen, de diepte en frequentie van de ademhaling te minimaliseren;
- Patiënten met het lumbale type van de ziekte hebben moeite met zitten, een verticale houding aannemen en bewegen, omdat de wervelkolomzenuw bekneld raakt.
Meestal klagen patiënten over de aanwezigheid van doffe, constante pijn en een gevoel van stijfheid bij bewegingen in de ochtend na het ontwaken. In dit geval zal differentiële diagnose nodig zijn om de risico's op het ontwikkelen van myositis veroorzaakt door ontsteking van de skeletspieren van de wervelkolom of artrose te helpen elimineren.
Pijnlijke en drukkende pijnen ontstaan als gevolg van compenserende spanning in het spierweefsel. Deze toestand is nodig om het bewegingsgebied van de wervelkolom te stabiliseren. Constante milde of matige pijn kan ook optreden bij aanzienlijke uitrekking van de tussenwervelschijf, als gevolg van aseptische ontstekingsveranderingen.
Osteochondrose van een bepaalde lokalisatie wordt gekenmerkt door speciale symptomen:
- Bij cervicale osteochondrose wordt pijn gevoeld in het cervicale gebied, in de bovenste ledematen. Er is pijn in het hoofd en gevoelloosheid in de vingers. Als de ziekte zich in een ernstige vorm manifesteert, kan beknelling van de wervelslagader optreden. In dit geval begint de patiënt te klagen over een aanzienlijke verslechtering van de gezondheid.
- Thoracale lokalisatie manifesteert zich door scherpe en pijnlijke pijn in de rug; er is visceraal pijnsyndroom in het hartgebied, het rechter hypochondrium en de buik. Patiënten klagen over gevoelloosheid, paresthesie van de huid, moeite met ademhalen en knarsen in de wervels.
- Patiënten met lumbale osteochondrose klagen over pijn in de rug en onderste ledematen met toenemende intensiteit bij het bewegen. Verstoringen in het functioneren van het urogenitale systeem, problemen met de mannelijke potentie en disfunctionele ovariële aandoeningen worden vaak gediagnosticeerd. Tijdens remissie kan de pijn afnemen. Blootstelling aan een provocerende factor leidt echter tot hervatting ervan.
- Wanneer gemengde osteochondrose optreedt, kunnen de symptomen op verschillende gebieden tegelijk voorkomen. Deze aandoening wordt gekenmerkt door een ernstiger beloop van de ziekte.
Er moet aan worden herinnerd dat verplaatsing van de wervels en de vorming van osteofyten compressie van de wervelslagader veroorzaken. Het voedt de hersenen en voorziet de cellen van zuurstof. Wanneer er in wordt geperst, is de voeding beperkt en daarom heeft de patiënt problemen met coördinatie, hoofdpijn, oorsuizen en arteriële hypertensie.
Gevolgen indien onbehandeld
De reden voor het gecompliceerde beloop van osteochondrose is de relatief snelle vorming van hernia's in de tussenwervelschijven. Hun uiterlijk wordt geassocieerd met een posterieure verplaatsing van de wervelstructuur. Dit veroorzaakt een breuk van het achterste longitudinale ligament, wat resulteert in instabiliteit van de schijfpositie en uitsteeksel van de afzonderlijke secties in het gebied van het wervelkanaal. Een hernia scheurt wanneer de schijf met de nucleus pulposus in het kanaalgebied dringt.
Wanneer pathologische afwijkingen optreden in de wervelstructuren, begint het ruggenmerg samengedrukt te worden en ontwikkelt de patiënt discogene myelopathie. Symptomen van deze aandoening gaan gepaard met gevoelloosheid en zwakte in bepaalde spiergroepen van de bovenste en onderste ledematen. Parese, spieratrofie en verminderde peesreflexen verschijnen. In sommige gevallen ontstaan er problemen bij het legen van de blaas en darmen.
De vorming van hernia's tussen de wervels is gevaarlijk vanwege de compressie van de slagaders die het ruggenmerg van voeding voorzien. Het resultaat van deze pathologie is de vorming van ischemische zones waar zenuwcellen worden beschadigd en gedood. De manifestatie van het neurologische effect komt tot uiting in verstoringen van de motorische functie, een afname van de mate van tactiliteit en trofische stoornissen.
Diagnose van de ziekte
De initiële diagnose wordt gesteld op basis van de klachten en bestaande klachten van de patiënt. De specialist onderzoekt de toestand van de wervelkolom in verschillende posities en vraagt de patiënt om in rust of in beweging te zijn. In de volgende fase wordt de patiënt gestuurd voor laboratoriumdiagnostiek, wat de diagnose zal helpen verduidelijken of weerleggen.
De gebruikte onderzoeksmethoden zijn onder meer:
- Radiografie – biedt een volledig onderzoek van de wervelkolom met beoordeling van de toestand van de wervels, bestaande aandoeningen in de vorm van gezwellen, krommingen. De specialist kan de tussenwervelruimtes en de staat van de gaten bepalen. Om osteochondrose die zich in het thoracale of cervicale gebied bevindt nauwkeurig te identificeren, wordt een röntgenonderzoek in twee fasen uitgevoerd. In de eerste fase ligt de patiënt op zijn zij, en in de tweede fase direct op zijn rug.
- Tomografiemethode met behulp van MRI of CT bieden zeer informatieve gegevens, die helpen de wervels in detail te bestuderen zonder tussenkomst van de organen die ze bedekken. De afbeelding toont de zenuwen en het vaatstelsel. MRI helpt bij het identificeren van tekenen van veel ziekten van de wervelkolom en de locatie van schade. CT-scan brengt hernia’s in beeld en stelt mogelijke afwijkingen in de structuur van de wervelkolom vast.
- Laboratoriumonderzoek om de toestand van het bloed en de belangrijkste parameters ervan te beoordelen. Hiermee kunt u de diagnose verduidelijken en de mogelijkheid bepalen om bijkomende ziekten te ontwikkelen.
In veel gevallen diagnosticeren artsen, als resultaat van onderzoeken, de aanwezigheid van bepaalde onderliggende ziekten die potentieel gevaarlijk zijn vanwege hun complicaties. We hebben het bijvoorbeeld over hernia's, uitsteeksel, radiculitis. Een juiste diagnose van problemen helpt osteochondrose effectiever te behandelen. Tegelijkertijd is de ziekte zelf in de eerste ontwikkelingsfasen vermomd als de symptomen van andere ziekten.
Therapeutisch proces
Osteochondrose wordt conservatief of operatief behandeld. De keuze hangt af van de ernst van de aandoening, de verwaarlozing ervan, de mate van weefselverslechtering en de oorzaken van het optreden ervan.
Het is belangrijk om te onthouden dat het niet mogelijk is om osteochondrose volledig te genezen, omdat er geen medicijnen zijn die helpen de schijven en wervels volledig te herstellen. Het therapeutische effect is gericht op het remmen van het vernietigingsproces en het verlengen van de duur en stabiliteit van de remissie.
Voor symptomatische therapie worden chondroprotectors gebruikt, waarvan de basis chondroïtine of glucosaminesulfaat is.
De effectiviteit van het therapeutische proces met behulp van chondroprotectors is klinisch bevestigd op basis van langetermijntests. Als u deze medicijnen lange tijd (vanaf 3 maanden) gebruikt, wordt een gedeeltelijk herstel van kraakbeen en andere elementen van het connectieve type - het ligamenteuze peesapparaat, slijmbeurs - waargenomen.
De ophoping van glucosamine en chondroïtine in het gebied van de tussenwervelschijven leidt tot een analgetisch, anti-oedemateus en ontstekingsremmend effect. Daarom bestaat er een reële mogelijkheid om de dosering van NSAID’s, glucocorticosteroïden en spierverslappers te optimaliseren. U kunt rekenen op een vermindering van de medicatielast voor de patiënt.
De effectiviteit van chondroprotectors wordt bepaald door de regelmaat van hun gebruik. Anders zal er geen resultaat zijn. Ineffectiviteit wordt ook geregistreerd bij de behandeling van osteochondrose in de 3e graad, vergezeld van aanzienlijke vernietiging van kraakbeen.
De volgende groepen medicijnen kunnen worden gebruikt om pijn te verlichten:
- Niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelenhelpen bij het elimineren van ontstekingsstoornissen in zachte weefsels die worden veroorzaakt door verplaatsing van de wervels. NSAID's zijn effectief in het verminderen van pijn, zwelling en stijfheid.
- Geneesmiddelen uit de groep glucocorticosteroïden – blokkades worden meestal samen met een verdoving gebruikt. Ze kunnen pijn verlichten, de werking van het immuunmechanisme herstellen en een anti-exsudatief effect hebben.
- Spierverslappers. Ze zijn effectief bij het bestrijden van spierspasmen als gevolg van zenuwinklemming. Ze helpen de skeletspieren te ontspannen en blokkeren reflexen van het polysynaptische wervelkolomtype met een krampstillend effect.
- Externe producten met een verwarmend effect. Irritatie van onderhuidse weefselreceptoren met activering van de bloedstroom wordt verzorgd door speciale gels en zalven. Deze medicijnen hebben pijnstillende en anti-oedemateuze effecten.
Symptomen van het vertebrogene type, die optreden als gevolg van de lokalisatie van pathologie in het cervicale of thoracale gebied, kunnen worden geëlimineerd met behulp van medische middelen om de bloedstroom te activeren. Ook worden noötropica en medicijnen voorgeschreven om de microcirculatie te verbeteren. In sommige gevallen kan het nodig zijn antidepressiva te gebruiken, evenals farmaceutische geneesmiddelen met anticonvulsieve effecten.
Tijdens de behandeling van osteochondrose nemen ze ook hun toevlucht tot fysiotherapie. UHF-therapie, magneettherapie, lasertherapie, reflexologie, massage, oefentherapie, hirudotherapie, maar ook zwemmen en yoga kunnen worden voorgeschreven. Als conservatieve behandeling niet effectief is, wordt een operatie uitgevoerd met behulp van microdiscectomie, punctievalorisatie van de schijf, laserreconstructie of vervanging van implantaten.